Heiðrún Hámundar

Það þarf vart að taka það fram hvað hann Snorri minn er duglegur og stendur sig vel.  Hann vaknar kl. 5 á morgnana til þess að bera hin ýmsu dagblöð út í húsin í nágrenninu. Þetta gefur ágætlega af sér.. sérstaklega ef maður reiknar það út í íslenskum krónum;o)

Ekki eyðir hann miklu blessaður. En lét sig þó hafa það um daginn að kaupa sér græju (að sjálfsögðu) sem kostaði hann heilar 500 kr. sem er ca. vikulaun hjá kallinum. 

Ekki voru þetta hljómflutningsgræjur… nei, þetta var nokkuð fullkomin veðurathugunarstöð með meðfylgjandi prógrammi sem hann setti upp í tölvunni sinni.

Snorri hefur alveg frá því hann var í leikskóla, haft gífurlegan áhuga fyrir veðrinu og það líður örugglega ekki sá dagur að hann tékki ekki á spánni í mörgum löndum. Nú er hann með græju úti garði sem mælir vindhraða, loftþrýsting, hitastig, raka og fleira og finnst honum ekki leiðinlegt að fylgjast með. 

Kannski hann færi okkur veðurfréttirnar í framtíðinni?

Mig langar ekki að skrifa mikið hérna inn í dag. Aftur á móti langar mig að láta inn mynd af prinsessunni minni. Hún er glöð og kát og elskar mest í heimi að vera prinsessa með tilheyrandi kjólastússi og andlitsmálningu.

Mér finnst svo ósköp notalegt að fara með Heklu á leikskólann. Þar er tekið svo vel á móti okkur og eitthvað svo hugguleg stemning. Kertaljós og kósí músík og krakkarnir dunda sér í rólegheitunum við að teikna, sauma, lesa eða eitthvað því um líkt.

Þetta gerir það að verkum að það er alltaf gaman að fara á leikskólann.  Hekla hefur aldrei farið að gráta þegar að hún er skilin eftir, en hún átti til að gera það á vöggustofunni. Hún hefur eignast félaga sem hún leikur við utan leikskólatíma. Besti vinur hennar er reyndar strákur.  Veit ekki hvað það er með hana Heklu og stráka;o)

Eftir sykursukk jólanna eru margir sem taka sér tak og fara í einhverskonar átak varðandi matarræði og hreyfingu. Ég er þar engin undantekning. Þarf helst að losa mig við svona sirkabát 7-10 kíló.

Þetta fékk mig til þess að hugsa hvað ég er nú heppin.  Ef að 7 aukakíló eru mín helstu vandamál verða þau nú frekar lítilsfjörleg í samanburði t.d. við þá sem eru alltaf svangir og eiga ekki fyrir mat.

Þetta á reyndar við svo margt í þessum skrítna heimi sem við lifum í. Við miklum fyrir okkur eigin komplexa á meðan að fólk er að deyja úr hungri eða getur ekki farið út úr húsi vegna stríðsátaka.

Hm.. spes.

Mikið leggst nýja árið vel í mig.  Allavega svona prívat og persónulega. Ég er reyndar síður en svo bjartsýn fyrir Íslands hönd og allra vina og ættingja þar. Það getur ekki verið gaman að þurfa að kaupa nauðsynjavörur á uppsprengdu verði. Við getum lítið gert annað en að bíða og sjá og hreyfum okkur ekki fet fyrr en birtir upp.

Mikið hlýtur helstu ráðamönnum landsins að hafa liðið illa við áhorf innlends fréttaannáls. Það var meira en lítið kjánlegt að horfa upp á fólk bulla svona og sannfæra landann um að allt væri í stakasta lagi.  Hm… annað hefur þokkalega komið í ljós.

Mikið er ég sammála forystumönnum Frjálslynda flokksins. Af hverju í andskotanum á íslenska þjóðin að borga einhverja icesave-reikninga?  Af hverju í andskotanum voru lög þess efnis samþykkt?  Af hverju eru auðmennirnir sem áttu alla bankana ekki látnir borga brúsann?

Mikið er ég reið. Fyrir hönd íslensku þjóðarinnar.  Það er hlegið að íslendingum út um allan heim. Líka í Noregi.  Samt áttu þeir að vera bestu vinir okkar. Þjóðarstolt mitt hefur hlotið mikinn skaða.

Mikið er ég ringluð. Það fer mér engan veginn að vera reið. Það er vond tilfinning.

Mikið er ég glöð. Ég er heppin.  Ég á frábæran eiginmann og tvö heilbrigð og vel gefin börn. Draumar okkar hafa ræst.

Mikið er gaman að eiga glaða 4 ára stelpu sem hlakkar ósköp mikið til að fara til tannlæknis í dag;o)

Nú er árið senn á enda og því vel við hæfi að líta aðeins um öxl.

Árið 2008 var nokkuð gott ár fyrir okkur fjölskylduna. Ótrúlegt en satt, þá var þetta árið sem við létum drauma okkar rætast.

Vinirnir Nói og Hekla áður en Nói flutti heim til Íslands.

Vorið var yndislegt hérna í Lystrup og nutum við þess með nágrönnum okkar og vinum.  Veðrið lék við okkur og garðarnir voru fullir af lífi og gleði.  Mikið var erfitt að þurfa að kveðja vini okkar sem héldu til Íslands í sumar og fannst okkur mjög tómlegt hérna rétt á eftir.  En það hefur líka leitt af sér að við höfum kynnst fleira fólki, sem við höfum átt góðar stundir með.

Þá kom að því að húsbóndinn á heimilinu lyki sínu námi. Það gerði hann með þvílíkum stæl með 12 í meðaleinkunn. Geri aðrir betur! Dugnaður hans í skólanum hefur líka borið ávöxt því karlinn fékk draumadjobbið núna í haust.  Hann vinnur hjá fyrirtæki sem heitir DesigIt og situr þar og prógrammerar alla daga.

Kristleifur ásamt bekknum sínum við útskriftina.

Snorri, Hekla og Kristleifur í Feneyjum.

Ítalía var yndisleg. Við slöppuðum af og slefuðum í heilar tvær vikur. Við komumst reyndar að því að vika í svona afslöppun er alveg nóg fyrir okkur. Við erum meira fyrir að skoða staði og færa okkur úr stað.  Það sem stendur upp úr er eiginlega Þýskaland. Landið kom okkur mjög á óvart sem og fólkið sem býr þar. Þvílíka gestrisni höfum við varla áður kynnst og mikið voru þýsku bæirnir fallegir.  Stefnan er örugglega tekin á Þýskaland aftur!

Heiðrún við Gardavatnið.

Feðgarnir fögnuðu því að drengurinn okkar var á leið í fullorðinna manna tölu (þó svo að Guð kæmi því ekkert við í okkar tilviki). Þeir létu gamlan draum rætast og skelltu sér á Anfield og sáu Liverpool vinna Man. United í sannkölluðum stórleik.  Þarna var heppnin með þeim feðgum, eins og svo oft áður.

Snorri fyrir utan Anfield leikvanginn.

Með haustinu lét frúin á heimilinu mjög gamlan draum rætast. Kellan keypti sér trommusett! Talandi um að veraldlegir hlutir skipti mann engu máli… he, he… trommusettið skiptir mig mjöööög miklu máli;o)

Heiðrún ber húðir á nýja trommusettinu.

Áramótaheit er eitthvað sem ég hef aldrei pælt mikið í. Samt hugsa ég yfirleitt út í það að mig langi til þess að minnka fordómana hjá mér. Öll erum við með fordóma.  Líka þeir sem þykjast ekki vera með fordóma.  Þeir eru allavega með fordóma fyrir þeim sem eru með fordóma.

Annað sem ég hugsa líka alltaf um er að reyna að taka ekki þátt í baktali. Allir lenda í aðstæðum þar sem verið er að baktala fólk og ósjálfrátt tekur maður þátt í því. Reyndar lendi ég nánast aldrei í slíkum aðstæðum hérna í Danmörku.  Sem er gott.

Ég vil biðja ykkur vel að lifa og óska ykkur góðrar heilsu, hamingju og ástar á komandi ári.

Nú er aðventan nánast liðin og jólin taka brátt við.  Mér finnst aðventan eiginlega skemmtilegri en sjálf jólin, þó svo að þau séu nú líka voða ljúf.

Síðastliðinn mánuð höfum við nú ýmislegt brallað.  Julehygge á hinum ýmsu stöðum og ánægjulegar samverustundir með nágrönnum okkar.  Fyrst og fremst hefur mánuðurinn verið mjög afslappaður, eiginlega einum of afslappaður.  Frúin á heimilinu er ekki alveg að fatta að jólin koma eftir örfáa daga.

Hekluskottið er algjör jólanissi og fílar allt þetta jólaumstang afskaplega vel. Stúlkukindin grét stórum tárum í leikskólanum þegar að börnin áttu að kveðja Nille og Nalle, nissana sem búa á loftinu þar.  Henni fannst bara svo sorglegt að þeir væru á heimleið og kæmu ekki aftur fyrr en að ári liðnu. Stúlkan er með mjög virkt ímyndunarafl og átti mjög auðvelt með að lifa sig inn í allar sögurnar af þeim félögum.

Hekla er nú að verða meira dönsk en íslensk og keppumst við hérna heima við að tala almennilega íslensku við barnið.  Það getur bara stundum verið svolítið erfitt að tjá sig, þegar að 2 tungumál eru í gangi í hausnum á 3 ára barni. T.d. bað hún um plástur á beinið og plástur á pönnuna í liðinni viku!! ;o) Jú, mikið rétt.  Hún elskar að vera með plástur! 

Ég held ég nýti tækifærið og óski ykkur góðra jóla með von um að nýja árið verði ykkur gleðilegt.

Ég elska laugardaga. Þó svo að ég vakni snemma, sem ég geri nú ansi oft, þá er svo gott að vita til þess að ég geti slæpst á náttfötunum fram eftir degi, lesið blöðin og sötrað kaffi vitandi að ég þurfi ekki að fara út úr húsi.  Það er bara huggulegt.

Ég var að hugsa um að blogga um kreppuna. Ég er nefnilega frekar sár og svekkt út af þessu öllu saman.  Mér finnst svo ótrúlegt hve mikil spilling er á Íslandi og að fólk skuli komast upp með það!! Allir að tala um að seðlabankastjórinn eigi að segja af sér. Af hverju er hann ekki bara rekinn?

Það er svo margt í sambandi við allt þetta sem ég skil alls ekki og ætla ég því að láta það vera að skrifa um það.  Það fer mér líka svo illa að vera neikvæð.  Það er ekki í mínu eðlisfari. Ég vil frekar einblína á jákvæða hluti og vil því deila með ykkur myndbandi frá söngleiknum Vítahring sem sýndur er í Bíóhöllinni á Akranesi um þessar mundir.

Þátttakendur í þessum söngleik eru öll á aldrinum 13 - 15 ára og eiga það sameiginlegt að stunda nám við Grundaskóla á Akranesi. Ég man svo vel eftir þessum krökkum þegar að þau voru að hefja sína skólagöngu í Grundaskóla. Þá voru þau í tónmennt hjá mér. Mjög öflugur hópur. Flest eru þau líka jafnaldrar hans Snorra míns. Það eru félagar mínir Flosi Einarsson, Gunnar Sturla Hervarsson og Einar Viðarsson eiga veg og vanda að sýningunni og Karen Lind Ólafsdóttir sér um dansana. Þetta er sýning sem enginn ætti að láta fram hjá sér fara.

Það eina neikvæða við þetta er að sjálfsögðu að ég missi af þessu, ásamt mörgum atburðum sem átt hafa sér stað á Akranesi upp á síðkastið.

Snorri spilar á Sjúkrahúsi Akraness árið 2004 með Bjarna kennaranum sínum

Kallinn að spila Minuetto eftir Haydn með Hans Jørgen kennaranum sínum í Århus Musikskole

Snorri byrjaði sinn tónlistarferil 6 ára í fiðlutímum hjá honum Ragnari. Hann lærði á fiðlu í 3 ár og var alveg kominn á það stig að geta spilað hin og þessi lög. Honum fannst afskaplega gaman í tímum hjá honum Ragnari, enda ekki nema von, hann Ragnar er svo skemmtilegur!!

Síðasta fiðlugiggið hans var við brúðkaup Magga og Binnu á Ólafsfirði. Þar spilaði hann Morning has broken.

Á sama tíma var mamman farin að lúðrasveitast mjög á Skaganum. Snorri var að sjálfsögðu farinn að sniglast með sem endaði með því að hann fór að læra á trommur til þess að spila með. Eitthvað var það við lúðrasveitabatteríið sem að heillaði Snorra minn. Eða kannski var það bara að hann vildi eyða meiri tíma með mömmu sinni… hm.. eigum við ekki bara að segja það;o)

Hann spáði mikið og spekúleraði í þessu. Nú vildi hann læra á blásturshljóðfæri. Hann prófaði öll blásturshljóðfæri sem í boði voru en að lokum kom bara eitt til greina. Það var hornið.

Snorri varð heillaður af mjúkum hljómi hornsins alveg frá upphafi. Er hann heyrði þennan hljóm, var ekki aftur snúið.

Árið 2004 var hann næstum því helmingi minni en kennarinn sinn. Í dag er hann álíka stór kennara sínum;o)

Ég er afskaplega heppin móðir, að eiga sameiginlegt áhugamál með unglingnum mínum. Okkar gæðastundir eru lúðróæfingar og strætóferðirnar til og frá æfingum. Ég vildi ekki fyrir mitt litla líf vera án þeirra.

Ég styð Snorra 100% hornspilamennskunni og vona að hún eigi eftir að veita honum ánægju í framtíðinni.

Í prinsessuklæðum á róló!

“Þetta get ég sjálf” er setning sem heyrist á hverjum degi á þessu heimili. Við höfum tekið þann pólinn í hæðina að leyfa stelpunni að gera flesta hluti sjálf, það versta sem gæti gerst er að hún hellir niður eða brýtur glas eða skál. Börnin læra víst ekki öðru vísi en að fá að prófa hlutina.

Stúlkan hefur reyndar margsannað að hún getur alveg helling.

- Hún fer létt með að klæða sig frá toppi til táar
- Salernisferðir sér hún að öllu leyti um sjálf, nema þetta stóra þið vitið.
- Ef hún er svöng, er lítið mál fyrir hana að blanda sér saftevand og smyrja sér rúgbrauð.

Það getur verið gott að halda að maður geti sigrað heiminn. En maður þarf samt að læra að maður er bara þriggja ára og mamma og pabbi ráða. Það er oft á tíðum ansi erfitt.

Um daginn heyrði ég t.d. að útidyrnar voru opnaðar. Ég fer fram í forstofu og sé þar litlu kellinguna mína í fínu kápunni sinni og spariskónum vinka mér og segja: “Ég er farin í göngutúr.  Bless, bless!”
Hún var greinilega ekkert háð félagsskap móður sinnar og vildi bara skoða heiminn alveg sjálf!